هواداران يزيد به فرمان معاويه در حالى كه شمشير خود را در اطراف مىچرخاند به سخن آمده و گفت : اكنون امير مؤمنان اين ( معاويه ) است و اگر او مرد اين ( يزيد ) خليفه است ، و گر نه اين ( شمشير ) خليفه است ! يعنى با اشاره و كنايه به مردم تفهيم كرد كه اگر خلافت يزيد را نپذيرند با شمشير برّان با آنها مقابله خواهد شد ، مردم هم از ترس شمشير با يزيد بيعت كردند ، پس از مرگ معاويه نيز يزيد به مواليان خود دستور داد به ضرب زور از مردم براى او بيعت بگيرند ، بدنبال اين فرمان حاكم مدينه از امام حسين ( ع ) خواستار بيعت با يزيد شد ، امّا همانطور كه از آن امام همام انتظار مىرفت از بيعت با يزيد خوددارى فرمود و خانواده و ياران خود را جمع كرد و براى علنى كردن قيام و انقلاب خود به سوى مكّه رهسپار شد ، هدف آن حضرت از اين قيام ، تنها از ميان بردن يزيد نبود ، بلكه او مىخواست ريشهء ظلم و ستم حزب اموى را از بيخ بركند و بر ظلمت و تيرگى كه بر جهان اسلام سايه افكنده بود خاتمه بخشد ، بىترديد اين قيام در جهت مصالح اسلام و مسلمين بود ، امام حسين ( ع ) تصميم داشت چند روزى را در مكّه اقامت گزيند ، مردم به جايگاه والاى آن حضرت در نزد پيامبر ( ص ) و سابقهء درخشان وى در مكتب اسلام به خوبى آگاه بودند ، يزيد شرابخوار كه وجود امام را سدّ محكمى در برابر تثبيت حكومت خود مىديد ، صد مرد مسلّح را براى ترور امام حسين ( ع ) به مكّه فرستاد ، امام كه از توطئه يزيد آگاه شده بود ، از اقامت در مكّه منصرف گرديد و تصميم گرفت حجّ را نيمه تمام گذاشته و به سوى كوفه حركت كند ، تغيير تصميم آن حضرت به عواملى بستگى داشت : اولا : اگر امام حسين ( ع ) بر عليه يزيد و حكومت بنى اميّه اعلان جنگ مىداد ، هواداران حكومت در مكّه بسيار بودند و ممكن بود حادثه‌اى در مكّه اتفاق افتاد كه با حرمت خانهء خدا در تضادّ باشد و اين چنين جنگى در هر دو صورت فايده‌اى نداشت ، چون اگر امام در مكّه پيروز مىشد ، تنها رسيدن يك سپاه كوچك از شام براى خاموش كردن شعلهء قيام كفايت مىكرد و اگر هم در اين جنگ شكست مىخورد ، بدون افشاى ماهيّت بنى اميّه شعله قيام خاموش مىشد . ثانيا : اگر امام حسين توسط عمّال يزيد در مكّه به قتل مىرسيد ، مردم هيچ بينشى نسبت به قيام آن حضرت نمىداشتند و خون امام حسين ( ع ) به هدر مىرفت . ثالثا : ابن زبير در مكّه سكونت داشت و خود را براى خلافت شايسته‌تر از امام